پاسدار شهید کیوان پیری؛ روایتی از ساده‌زیستی تا شهادت
کیوان پیری، پاسداری که ساده‌زیستی را از مسجد و هیئت آموخته بود و رزق حلال را نردبان تعالی می دانست، صبح روز ۲۳ خرداد ماه در کنگاور به شهادت رسید. او که از سال ۹۲ به سپاه پیوسته بود و در قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا(ص) خدمت می‌کرد، سرانجام جانش را در مسیر خدمت به وطن و مردم فدا کرد.
شهید والامقام کیوان پیری، جوان رشید همین کوچه‌های ساده و بی ادعا بود. اهل مسجد بود و بسیج؛ در هیئت بزرگ شده بود و از همان‌جا یاد گرفته بود که عرق به ولایت فقیه و خدمت به وطن، فقط حرف نیست. به نان حلال اعتقاد زیادی داشت و همین اعتقاد، مسیر زندگی اش را روشن کرد. ساده‌زیستی را رعایت می‌کرد، مهربان بود و خوش اخلاق؛ به صله رحم خیلی اهمیت می‌داد و هیچ وقت ارتباطش را با فامیل و دوستان قطع نکرد
از سال ۹۲ جذب سپاه شد. تا همین اواخر در قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا(ص) بود و کارهای مختلفی انجام می‌داد؛ از حراست و لجستیک تا مأموریت های دیگر. بعد به مجموعه هوافضا رفت و از همان طریق به کرمانشاه اعزام شد. برای کیوان، رزق حلال نردبان شهادت شد. ترسی از مرگ نداشت. به ولایت فقیه و خدمت به وطنش عرق خاصی داشت و نهایتاً هم جانش را در مسیر خدمت به همین کشور و مردم فدا کرد.
او از شهدای حمله رژیم صهیونیستی و آمریکا به کشورمان است؛ همان حملاتی که داغش بر دل مردم کنگاور و کرمانشاه ماند. اما یاد کیوان فقط در دل‌ها نیست. نام مبارک شهید در کوچه، نشانی است تا راه و یاد شهید فراموش نشود. کوچه‌ای که هر صبح، بچه‌ها از آن می‌گذرند و به مدرسه می‌روند؛ کوچه‌ای که همسایه‌ها در آن به هم سلام می‌کنند و زندگی جریان دارد. اما این کوچه، فقط یک گذرگاه نیست. این کوچه، تابلویی است از یک زندگی؛ از مردی که ساده زیست، خوش‌اخلاق بود و برای وطنش جان داد. این کوچه، پاسداشتی است برای کیوان؛ برای همه کیوان‌ها. کوچه‌ای به نام شهید، یعنی یادش همیشه زنده است؛ یعنی هر رهگذر، هر کودک، هر پیرمرد و پیرزنی که از این کوچه می‌گذرد، بداند که در این محله کسی زندگی می‌کرده که برای امنیت همین کوچه و همین مردم، از جانش گذشت. این کوچه، نشانی است تا راه شهید فراموش نشود؛ تا بدانیم که شهادت، پایان راه نیست، آغاز یک یاد همیشگی است.
نثار روح پاک و مطهرش صلوات
